ترنم های عاشقانه

نبُر    چاقـو                گـلوي      پهـلـوونه

مثه  سهراب                  هنـوز  خيلي   جوونه

نبُر    چـاقو                دل  ايـران   مي گيره

اگـه  بـازم                 يـه   پهـلوون    بميره

نبُر    چاقو                 تا  چشماش و   نبنده

نذار ابليس                  بـه  دنيامون   بخنده

نبُر  چاقو                   كه   از  دنيا بريديم

ببين از نور                  به  اين  ظلمت رسيديم

نبُر    شايد                 دلامون    مهربون  شه

همين     دستا                 يه جائي سايبون   شه

ببين     چشمِ                 خدا  هـم  به  زمينه

نبُر    انگار                نمي تـونه      ببينه

يه    تاريخ و               به  خاك و خون كشيدي

چه   رگهايي                 كه با   كينه  بريدي

چه    عمرايي                كه با   حسرت  هدر شد

همه      گوشا                پرُه   زنگ     خطر شد

نذار    داغِ                 شقايق      تازه تر شه

بذار اين شب                 به  آرومي      سحر شه

نبُر     چاقو                كه   از  دنيا بريديم

فدایه    چشمایه   نازت

تورو اونقدری دوست دارم

که به  قلبم    بدهکارم

نگاهت   پاک  و  معصومه

دلم   با  تو  چه  آرومه

دلم   آرومه   تا   وقتی

بگی با  من  تو خوشبختی

ببین  حالم   چقدر  خوبه

چشات   نبضمو   می کوبه

تو می خندی  منم  کم کم

دارم دل  می برم  از غم

ديگه نمي خوام خواب تو رو ببينم     ميون خواب واسه  تو  گل  بچينم

بهت   بگم   دوست    دارم  عزيزم      زندگيم  و  به  پاي   تو   بريزم

                                بسه ديگه روياي با تو بودن

                                عاشقونه شعر و غزل سرودن

       مي خوام تا وقتي زندم                        دل  به  كسي   نبندم

       واسه  يه  بار  تو  عمرم                    از  ته   دل     بخندم

        تو   اومدي   و  عشقت                   دل و اسير     غم  كرد

         نفرين  به  اون  نگاهت                    كه اينجور عاشقم كرد

          چه  فايده   داره  عشقم                   وقتي   فقط  يه  خوابه

          وقتي   كه   تو  زندگيم                    هزار   و   يك    عذابه

زیر        رگبار        گلوله        تا خودِ  خدا      رسیدی

توی اون شبای  شرجی              وصیت  نامه      نوشتی

نوشتی  به  عشق ایران               تو   مسافرِ       بهشتی

یه مهرو یه دسته   تسبیح             از تو مونده   توی   گنجه

یه پدر که چشم  به راهه              تو نگاش    یه دنیا رنجه

چشاتو   دادی    به     ابرا              تا  که         آسمون  بباره

هنوزم     نم نم      بارون              عطر   اون   نگاتو    داره

تویه      لحظه های    آخر            زیر   لب دعا   میخوندی

آرزویه             بچه هارو            به   فرشته ها    رسوندی

توی  ذهن    سبز   ایران               موندگاری      تا   همیشه

واسه   قلب   بی قرارت               هیچ جا آسمون      نمیشه

                            دروغ  نمی گم  بخدا  عجب  مکافاتی شدی

عشقای افلاطونی رو بذار واسه قدیمیا

                            گول تو رو نمی خورم ابرو کمون چشم سیا

                  اینقد نگو دوست  دارم  که  باورم  نمیشه

                  از دست تو خسته شدم برو واسه همیشه

                                تمامه   زندگیم    از    تو    همیشه    تحت   تاثیره

بذار باور کنم تنهام بذار  از  گریه  پیدا  شم

                                نمی خوام  با  تو  درگیره تضاده عشق و رویا شم

نه قلبت جای من بودو نه قلبم جای نیرنگات

                                چقدر دستات برام سرده چه بی معنی شده چشمات

من از دستت نمی رنجم ببین با گریه میخندم

                                تو از رویای من رفتی  به  حرفات  دل  نمی بندم 

می خوابه با تنی خسته   شبا با   خیالی     راحت

دلش   از   دنیا  گرفته   دوتا دستاش  پینه بسته

خالی از  وسوسه هاو    دل به این    دنیا  نبسته

توی سرما و  تو گرما   باز   پی  یه  لقمه  نونه

چهرش داد  میزنه پیره اما  باز     میگه   جوونه

فکر بچه  فکر  یک زن   زنی از        جنسه بلوره

پر از      عشق و رفاقت   مثل   کوه   سنگ صبوره

نمیخواد یه   روز ببینه    شده     محتاجه   غریبه

میگه اون روز وقت   مرگه  آخه اون    خیلی  نجیبه

رسید  اون شب       کذایی    شبی از جنس  زمستون

مرد پی یه لقمه  نون  بود زیر  قطره های   بارون

پر کشید          مثله فرشته  می دونست اهل بهشته

روی کاغذ  توی گنجه  واسه       زن  نامه  نوشته

نوشته  برام  دعا  کن       هم   زبونم    مهربونم

باور کن تویه      بهشتم   نمیشه      بی تو   بمونم

فراموش کن  هر   چی بوده   منو   به  خاطره بسپار

نبینم  اشکه    چشات  و    عزیزم     خدا  نگهدار

زن  چه   بی همدم   و   تنها  بچه  دلتنگ بابا بود

اما  دیگه     تا     همیشه   بابا  مهمان  خدا بود

           نگاهت كردم ؛ نگاهي از جنس سالها انتظار !!

                          گفتمت كيستي كه اينقدر شبيه هيچ كس نيستي

                                  و تو ؛ تو فقط سكوت كردي

                              آنهم نه يك دقيقه بلكه تمام لحظه هايم را !!!

               واي  واي  از چشمانت كه اشكهايم را به خاطرم آورد

                                             چه شبها به هوايش گريستم

                                                  مي بيني

                                          من هم شبيه هيچ كس نيستم!!!!

يه قلم و يه  كاغذ  دلتنگي هاي   رنگي

يه مشت   حروف   كهنه  از زشتي و قشنگي

اول سلام  نگارم  حالت  كه  خوبه  خوبه

هنوز  گرماي  عشقت   به   داغي  جنوبه

هنوز  صداي  بارون منو  يادت  مي ياره

غصه ي  دوري  ازمن اشك تو چشات ميكاره

حالا كه دورم از تو دنيا  برام  زندونه

چشام رفيق  ابراست   دلم   درياي  خونه

با اينكه نيستي  پيشم هنوز مثل   هميشم

مثل روزاي  اول از تو    جدا   نمي شم

غم   نبودن  تو  همزاد   تلخه    مرگه

قصه ي  عشق و غربت هجوم باد به  برگه

وعده ي  ما هنوزم  با  سوسوي   ستاره

من  كه چشام بستم بيا  خوابم   دوباره

يادمه اون دم  آخر با  چشام  بهت  مي گفتم

مي ري و من  تا  هميشه ياد اين  لحظه ميفتم

باورم  نمي شد هرگز  كه  جدايي در كمين بود

مرگ   من  با رفتن  تو راه حل  آخرين  بود

حالا  از  وقتي كه رفتي  بغض عالم   تو گلومه

تنها يك بار تو رو ديدن  اين تموم  آرزومه

كاشكي بودي  مي ديدي بعد تو چه حالي  دارم

تو شباي تلخ گريه شونه هاتو  كم  مي يارم

درد بي توزنده موندن به خدا درد كمي نيست

توي  قلب  خسته ي  من غير تو جاي كسي نيست